.
.
Songül Can Ülbeği
İyilik neydi?
Bir mazlumun yanında durmak mıydı,
yoksa zalimin karşısında susmamak mı?
İyilik neydi?
Bir çocuğun gözyaşını görüp içinin sızlaması mıydı,
yoksa o gözyaşını durdurmak için elini taşın altına koymak mı?
İyilik neydi?
Bir annenin ağıdını duyup gözlerini kaçırmamak mıydı,
yoksa o ağıdın sebebini değiştirmek için yola çıkmak mı?
İyilik neydi?
Bir yetimin başını okşamak mıydı,
yoksa o başın neden eğik kaldığını sorgulamak mı?
İyilik neydi?
Hatırlamak mıydı,
yoksa unutmamak için direnmek mi?
İyilik neydi?
Sadece dua etmek mi,
yoksa dua ederken bile sorumluluğu omuzda taşımak mı?
İyilik neydi?
Bir anlık bir merhamet kırıntısı mıydı,
yoksa kalıcı bir yükümlülük mü?
İyilik neydi?
Bir tercih mi,
yoksa insanın varlığına yazılmış bir sorumluluk mu?
İyilik neydi?
Kendini korumak mıydı,
yoksa başkası için risk alabilmek mi?
İyilik neydi?
Bir çocuğun uykusunu korumak mıydı,
yoksa uykusuz kaldığını bilip buna sessiz kalamamak mı?
İyilik neydi?
Sadece konuşmak mıydı,
yoksa susmanın bile hesap sorulacağı bir yerde susmamak mı?
Belki de artık bu sorunun cevabı kelimelerde değil,
eksik bıraktıklarımızda saklıydı.
Çünkü biz, iyiliğin ne olduğunu biliyorduk.
Ama gereğini yapmadık.
Gördük… ama yönümüzü çevirdik.
Duyduk… ama kalbimizi kısmaya çalıştık.
Bildik… ama yorgunluğumuzu bahane ettik.
Oysa iyilik, gelip geçen bir his değil;
insanın kendine uzattığı elin, başkasında görünür hâliydi.
Ve belki de insanın kendine yapabileceği en büyük iyilik,
ötekine uzattığı o elde gizliydi.
Biz eğer kendimize iyilik etseydik, yeryüzünde bir tek mustazaf kalır mıydı; yoksa biz, iyilik sandığımız suskunluklarla mı çoğalttık zulmü?
Ve bütün bu soruların ardından, geriye tek bir hitap kalır:
“Size ne oluyor ki, Allah yolunda ve ‘Rabbimiz! Bizi halkı zalim olan bu şehirden çıkar, bize katından bir veli gönder, bize katından bir yardımcı gönder’ diyen mustazaf erkekler, kadınlar ve çocuklar uğrunda savaşmıyorsunuz?”
