.
.

Bismillahirrahmanirrahim

Fahrettin Güngör

Babası

Hz. Peygamber’imizin (s.a.a) babasının adı, Abdullah b. Abdilmuttâlib (Şeybe/Amr) b. Hâşim (Emîr) el-Kureşî el-Hâşimî’dir. Abdullah’ın künyesi Ebû Kusem, Ebû Muhammed veya Ebû Ahmed’dir.

Hz. Resûl’u Ekrem’in (s.a.a) babası Abdullah, 545 yılında Mekke’de doğdu. Abdullah, ticaret için gittiği Şam (Gazze) seyahati dönüşünde hastalanmış, Yesrib’de (Medine) babasının dayıları olan Adî b. Neccâroğulları yanında bir ay kadar hasta yattıktan sonra 25 yaşlarında 570 yılında vefat etmiş ve orada Nâbiğa adlı birine ait evin avlusuna defnedilmiştir.

Abdullah, babası Abdulmuttâlib’in teşebbüsü üzerine Vehb kızı Âmine ile evlenmiş ve evliliğinin ilk birkaç günü Âmine’nin evinde geçmiştir. Evlendikten sonra çok yaşamadığı ve Hz. Peygamber Efendimizi (s.a.a) yetim bırakarak ölmüştür. [1]

Hz. Abdullah'ın terike (miras) olarak bıraktığı şunlardır: Ümmü Eymen Bereke bint Sa‘lebe b. Amr adında bir köle kadın, beş adet deve, birkaç davar, [2] bir adet kılıç ve bir miktar gümüş paradan ibaretti. [3]

Annesi

Hz. Âmine’nin babası, Vehb b. Abdimenâf (Muğire) b. Zuhre b. Kilâb b. Murre’dir. O, Kureyş kâbilesinin Benî Zuhre koluna, annesi Berre bint Abduluzzâ da aynı kâbilenin Benî Abdu’d dâr koluna mensuptur.

Hz. Âmine’nin doğum tarihi hakkında kaynaklarda bilgi yoktur. Ancak onun genç yaşta evlendiği şüphesizdir. Hz. Âmine’nin evlenmesi, Abdulmuttâlib’in oğlu Abdullah’ı da yanına alarak babası Vehb’den (veya vesâyeti altında bulunduğu amcası Vuheyb’den) istemesiyle gerçekleşmiştir. O zamanki Arap töresine göre, eşler evliliğin ilk üç gününde Âmine’nin evinde kalmışlardır. Ancak, Hz. Abdullah, evlilikten birkaç ay sonra vefat etmiştir.

Hz. Âmine doğumdan sonra çocuğunu bir süre yanında tutmuş, ardından da sütanneye vermiştir. Muhtemelen dört yaşlarında onu tekrar yanına almış ve iki yıl daha onunla beraber kalmıştır. Kaynakların tercihine göre, Hz. Peygamber (s.a.a) altı yaşında iken Âmine, oğlu (s.a.a) ve dadısı Ümmü Eymen adındaki câriyesiyle birlikte Medine’ye gitmek üzere yola çıkmıştır. Yolculuğun amacı, Abdulmuttâlib’in annesi dolayısıyla ailenin dayıları sayılan Benî Neccâr mensuplarını ve Hz. Abdullah’ın kabrini ziyaret etmekti. Ancak, Hz. Âmine, Medine’de bir ay kaldıkta sonra Mekke’ye dönerken çok genç yaşta Ebvâ’da 575 veya 577 yılında vefat etmiştir. Hz. Âmine, Hz. Abdullah’ın vefatından sonra bir daha evlenmemiştir. Hz. Muhammed’den (s.a.a) başka çocuğu olduğu da bilinmemektedir. [4]

Dedesi

Hz. Peygamber’imizin (s.a.a) dedesinin adı, Ebû'l-Hâris (Feyyâz) Abdilmuttâlib (Şeybe/Amr) b. Hâşim b. Abdimenâf (Muğire) b. Kusayy’dir.

Adı, Şeybe veya Amr’dir. [5] Künyesi, Ebû’l-Hâris ve Feyyâz’dır. [6] O, 497 yılında Yesrib’de doğdu.

Abdulmuttâlib’in annesinin adı, Medineli Neccâroğulları’na mensup, Selmâ bint Amr bint Zeyd bint Labid bint Khidash bint Ghanm bint Adiyy bint Neccâr'dır. Bu aile, Yesrib'i (Medine) yöneten iki kâbileden biri olan Hazrec kâbilesine bağlıdır.

Anadolu'da Şiiliğin Safevî Öncesi Varlığı
Anadolu'da Şiiliğin Safevî Öncesi Varlığı
İçeriği Görüntüle

Abdulmuttâlib’in babasının adı Hâşim (Emîr), b. Abdimenâf Gazze’de öldüğünde, Abdulmuttâlib sekiz yaşına kadar annesiyle beraber Medine’de kaldı. Daha sonra amcası, Muttâlib yeğenini alıp, Mekke’ye götürdü. Şehre girerken, Muttâlib’in terkisindeki çocuğu gören Mekkeliler, onu kölesi zannederek kendisine Abdulmuttâlib dediler ve Şeybe o günden sonra Abdulmuttâlib diye anıldı.

Abdulmuttâlib'in beş hanımdan, on oğlu ve altı kızı olmak üzere on altı çocukları vardır:

Eşi, Fâtımâ bint Amr’dan olan çocuklar: Zübeyr, Ebû Tâlib, Abdullah, Ümmu Hakîm Beyzâ, Âtike, Berre, Ümeyme, Ervâ.

Eşi, Nuteyle bint Cenâb’dan olan çocuklar: Abbâs, Zırâr.

Eşi, Hâle bint Üheyb’den olan çocuklar: Hamza, Mukavvim, Safiyye.

Eşi, Safiyye bint Cuneydeb’den olan çocuklar: Hâris, Kusem.

Eşi, Lûbnâ bint Hâcir’den olan çocuklar: Ebû Leheb (Abdu’l-uzzâ). [7]

Abdulmuttâlib sağlığında torunu Hz. Muhammed’e (s.a.a) gereken ihtimamı gösterdi ve kendisinden sonra da bakımını oğlu Ebû Tâlib’e vasiyet etti. Yaygın olan rivâyete göre, 578 yılında seksen bir yaşında Mekke’de öldü ve Cennetu’l-Muallâ’daki (Hacûn Kabristanı) büyük dedesi Kusayy’ın mezarı yanına defnedildi. [8]

Devam Edecek…

Geniş bilgi için: https://kevser.com.tr/yazarlar/fahrettin-gungor/hz-muhammed-s-a-a-3/557/

- - - - - - - - - - - -

[1]- “O, seni yetim bulup barındırmadı mı?” (93/Duhâ: 6).
[2]- İbn Esîr, Usdu'l-gâbe, c. 1, s. 21; İbn Sa'd, et- Tabakât, c. 1, s. 100; Belâzurî, Ensâbu'l-eşrâf, c. 1, s. 96; Ebu Nuaym, Delâilu'n- nübüvve, c. 1, s. 121.
[3]- Aclûnî, Keşfu’l-hafâ, c. 1, s. 230; Belâzurî, Ensâbu'l-eşrâf, c. 1, s. 96; İbn Cevzî, Sıfatu’s-safve, c. 1, s. 47, 51; İbn Esîr, el-Kâmil, c. 2, s. 10; İbn Esîr, Usdu'l-gâbe, c. 1, s. 21; İbn Hişâm, es-Sîre, c. 1, s. 108, 167; İbn İshâk, es-Sîre, s. 10, 167; İbn Sa‘d, et-Tabakât, c. 1, s. 55, 64, 92, 99-100; İbn Seyyid, Uyûnu'l-eser, c. 1, s. 26; Belâzurî, Ensâbu’l-eşrâf, c. 1, s. 91, 92, 96; Ebû'l-Fidâ, el-Bidâye ve’n-nihâye, c. 2, s. 263; Ebû Nuaym, Delâilu'n-Nübüvve, c. 1, s. 121; Hâkim, el-Mustedrek, c. 2, s. 559, 605; Kastalânî, Mevâhibu'l-le dunniye, c. 1, s. 27; Mes’ûdî, Murûcu’z-zeheb, c. 2, s. 280; Suheylî, er-Ravzu’l unuf, c. 2, s. 131; Taberî, Târîh, c. 2, 103, 130, 154; Zürkânî, Şerhu’l-mevâhib, c. 1, s. 91-110.
[4]- TDV İslâm Ansiklopedisi, c. 3, s. 63.
[5]- Şeyh Sadûk, Meânî’l-ahbâr, s. 123.
[6]- Muhammed Bâkır Meclisî, Bihâru’l-envâr, c. 15, s. 119.
[7]- İbn Hişâm, es-Sîre, c. 1, s. 113; İbnû’l-Kelbî, Cemheretu’n-neseb, s. 28; İbn S’ad, et-Tabakât, c. 1, s. 92; Belâzurî, Ensâbu’l-eşrâf, c. 1, s. 96; Ebû Ubeyd, Kitâbu’n-neseb, s. 196.
[8]- Belâzurî, Ensâbu'l-eşrâf, c. 1, s. 29; İbn Hacer, el-İsâbe s. 250; İbn Hişâm, es-Sîre, c. 1, s. 50, 145, 160-163, 177-179; İbn Kuteybe, el-Ma’ârif, s. 33; İbn Sa‘d, et-Tabakât, c. 1, s. 25; İbn Saîd el-Endelusî, Neşvetu’t-tarab fî târîhi câhiliyyeti’l Arab c. 2, s. 330; Cevâd Ali, el-Mufassal, c. 4, s. 73; Yâ‘kûbî, Târîh, c. 1, s. 246; TDV İslâm Ansiklopedisi, c. 1, s. 227.